ECHO OF EXPERIENCE – 3
அனுபவத்தின் எதிரொலி-3
ஆசிரியப்பணியில் செயல் மேம்பாடு
ஆசிரியர் தன்னை பிறரோடு ஒப்பீடு செய்வது என்பதற்கு சில சாதக சூழல்கள் உண்டு. அவை பணியின் தரம் குறித்து இருக்கலாம். அதற்கு ஆகச்சிறந்த ஆசிரியர் மற்றும் பேராசிரியர் போன்றோரே அளவீடுகளும் முன்மாதிரிகளும் என்ற அளவில் இருத்தல் நலம்.
தன்னை விட திறன் குறைந்தோரை கருத்தில் கொண்டு 'நான் எவ்வளவோ பரவாயில்லை' என்று சிலர் பெருமை கொள்வதுண்டு. அது ஒருவரின் செயல் திறன் மேம்பாட்டிற்கு எவ்வகையிலும் உறுதுணை ஆகாது.
இவ்விடத்தில் ஆங்கிலச்சொல் “Bench mark” என்பதை புரிந்து கொள்வது அவசியம்.
ஆகச்சிறந்த செயல் வடிவங்கள் மட்டுமே “Bench mark” ஆகும். அது ஒலிம்பிக் பந்தயத்தில் ஒவ்வொரு திறமைக்கும் ஏற்படுத்த பட்டுள்ள ரெகார்ட் என்னும் உச்ச நிலை தகுதி. வெற்றியை நோக்கி பயணிக்க உச்ச நிலை அளவீடுகளோடு போட்டியிட வேண்டுமே அன்றி, குப்பணாம் பட்டி குப்பனை விட நான் 20 செகண்ட் குறைவான நேரத்தில் 200 மீட்டர் ஓடி வெற்றி பெற்றேன் என்பது எவ்வகையில் பெருமை சேர்க்கும?
நான் முன்னர் கூறிய பல நல்ல ஆசிரிய போதனா திறன்களை ஒப்பிட்டால் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொருவரின் திறனும் Bench mark ஆக இருப்பதை உணரலாம். இவ்வளவு விளக்கங்களை விட எளிதாக சொல்வதானால் ஒவ்வொரு ஆசிரியரிரூம் தன்னால் இயன்ற அளவு உச்சத்தை எட்டிப்பிடிப்பதும் அதைத்தொடர்ந்து அதிகரித்துக்கொண்டே போவதும் [ ‘Raising the bar for bench mark’ ]
செயல் படுத்தக்கூடிய அணுகுமுறை தான். அதுவே ஆசிரியப்பணியில் நிறைவேற்ற படக்கூடிய விஸ்வ ரூப வளர்ச்சி.
இவ்வாசிரியர் முதலாம் ஆண்டு போதித்ததைவிட இப்போது மூன்றாம் ஆண்டில் வெகு அழகாக போதிக்கிறார் என்ற மாணவரின் மகிழ்ச்சியை நானே கேள்விப்பட்டிருக்க்கிறேன். அதன் பொருள் அவர் தொழிலில் அதீத கவனம் செலுத்துகிறார் என்பது மட்டுமல்ல அதன் வீரியத்தை மாணவர்களும் உணரும் அளவிற்கு ஈர்ப்புடன் இருக்கிறார்கள் என்பதே.
இதற்கு சில அடிப்படைத்தேவைகள் உண்டு. அவை.
1 ஆரம்ப முதலே இளம் ஆசிரியர் போதிப்பதில் நாட்டம் கொண்டவர் என்ற மன நிலையை பயில்வோர் மனதில் வேரூன்ற செய்ய வேண்டும். அது சாத்தியமா என்று சிலர் மலைப்பு கொள்கிறார்கள் . அந்த மலைப்பு தான் முயற்சிக்கு தடைக்கல், நீங்கள் முயன்றால் நிச்சயம் முன்னேற்றம் அடையலாம்
2 மாணவர் எவரும் பாடம் கேட்கக்கூடாது என்று வருவதில்லை., பல ஆசிரியர்கள் நேர வீணடிப்பு மூலம் பொழுதை கழித்துவிட்டு பின்னர் சீரியஸ் வகை அணுகுமுறையை கையில் எடுக்கும் போது இவ்வாரிசிரியன் பொழுதைக்கழிப்பவன் என்ற பட்டம் பெற்று அதன் பின் அணுகுமுறை மாற்றப்போனால் புதிதாக எந்தப்பலனும் விளையாது. ஆங்கில வாசகம் "First impression is the best
impression " இவ்விடத்திற்கு பொருத்தமான ஒன்று. மாணவனை விளையாட்டு மன நிலைக்கு தள்ளியவர் ஆசிரியர் அன்றி வேறு யார்.? மனசாட்சிப்படி சொல்லுங்கள் -தவறு யார் மீதென்று . நான் சொல்லும் கருத்து புரியவில்லை என்றால் பின் வரும் தகவல் உதவும்.
3 முயற்சி எடுக்கும் ஆசிரியர் குறித்து மாணவர் விமரிசனம் "சொல்லித்தரணு ம் னு
ட்ரை பண் றார் , எக்ஸ்பீரியன்ஸ்
இல்லை அதனாலே கஷ்டப்படுறார் " என்பார்கள். இந்த வாசகம் சொல்லும் பாடம் என்ன?
நீங்கள் முயல்கின்ற தை உணரும் மாணவன் உங்கள் இயலாமையையும் புரிந்துகொண்டு அனுதாபம் கொள்வதால் தான் பாவம் கஷ்ட ப்படுறார் என்று சொல்கிறான் . "மாணவனுக்கு என்ன தெரியும் ?' என்ற வீர வசனத்திற்கு இதுவு ம் தெரியும் இதற்கு மேலும் புரியும் என்பதே எனது விடை..
4 நான் சொல்வது 'முதல் வெற்றி' என்பதையே இலக்காக்கி செயல் பட்டால் தோல்வி விலகிப்போகும். அதனால்தான் ஒவ்வொரு ஆண்டும் ஒவ்வொரு வகுப்பிலும் முதல் மூன்று முறை சிறப்பாகபோதித்தால் மாணவர் வேறு மனச்சிதறல் இன்றி, ஆசிரியரின் சொல்லைப்பின்பற்றும் ஒழுங்குமுறை [Discipline] என்ற கட்டமைப்புக்குள் வருவர். அதன் பின்னர் ஒழுங்காக போதிக்கவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் ஆசிரியருக்கு தார்மீக கடமை ஆகிறது. இவையே மாணவரை தன்பால் ஈர்த்து போதிக்கும் முறை.
5 ஈர்ப்பு கொள்ள வைத்தல் தனிக்கலை. பெரும்பாலும் பாடத்தில் இருந்து விலகாமல் நிதானமாக துவங்கி முன்னேறுதல் வெற்றிக்கு முதல் படி என்றே எனது புரிதல். இப்படி இருந்தால் கல்வி கசக்காது .
நமது மாணவர்களின் பார்வை தொடர்பான கருத்துகள் கிடைத்ததை பதிவிடுகிறேன், சரி நமது செயல்பாடுகள் குறித்து வேறு ஆசிரியர்கள் நினைப்பதை கேட்டு அதையும் அவர்கள் வாசகங்களிலேயே பதிவிட முனைந்ததில் ஒரு கருத்து தொகுப்பு வந்துள்ளது. இவ்வாசிரியர் [பேரா . ஆப்ரஹாம்] அமெரிக்கன் கல்லூரி , மதுரையில் பணி புரிந்து தற்போது ஓய்வு பெற்றுள்ளார். அவர் சொல்வது இதோ
Professor Raman:
The author Prof G C
Abraham is a respectable teacher of Botany from The American College, Madurai.
A younger teacher of Botany, he impressed me by his drive to learn and impart
–the two facets that decorate a teacher. He is always willing to learn through
deliberation /dialogue –possible only for the learned. Naturally, I have high
respect for him. No wonder he ascended the ladder and became the Vice-Principal
of The American College. He has
expressed his opinion on my teacher profile as a fellow teacher of the same
subject since late1980s to date. I
thank him for his effort to recall things now 40+ years old. Thank you Prof. G
C A. Regards K
R
Professor Raman:
Being one among those who welcomed the idea of Shri Raghavan
Sampath that Prof K.Raman must write and share his perspectives on his
experiences in teaching, I do have reasons to expect him to take this call.
I, as another younger teacher being groomed and taught by
professors and teachers of the kind that
Prof Raman had had, share the concern that the knowledge and understanding we
received from elders in our times must be passed on to the present generation,
who fashionably name themselves Gen Z
engrossed with their own philosophies of life. I trust and hope that Prof Raman
will certainly encourage and inspire the younger crop as I myself had
experienced the delightful chance of learning with him, and from him, a wide
array of topics. I am certain that his scholarship and commitment that kept his
friends and foes (I know that Prof Raman has no enemies but there could be some
critics) busy and active will give them wisdom and a perspective.
As an effective
orator, thinker and prolific writer, I guess, Prof KR has always been an
impressive teacher and speaker who would venture stirring, challenging and
recharging the audience and therefore he
shall leave no one in slumber.
The teaser that is released yesterday on his blog coming up
is a proof of the pudding. Towing with Mr Leslie Antony (Prof. Raman’s student
friend from Bangalore) who introduces Sir, as a professor transcending disciplinary
boundaries motivating many.
I had seen this learned
colleague for the past several years, cherished and used his valued association
for enrichment and topping up. My first glimpse of the erudite Professor was in
the down side of eighties when I saw him bolstering in a felicitation function
arranged to honor another avid teacher and field botanist
Dr Sriganesan, former
Head of Botany at the Madura College. Professor KR was the programme leader and
the master of ceremonies up there
commanding respect and rendering justice to the function. He was both
flamboyant and succinct. ‘Eloquent’ in language and ‘structured’ in paying the
tribute to the man of day, without flattery. On that occasion I saw his awe and
appreciation for not only the then retiring faculty, but also on all teachers who stood tall with the
track record of combining nobility and service. Young or Old, KR sir would
always recognize people with content and make friends with them.
Over the years and across decades, I had seen Prof Raman
emulating the lofty ideals which he imbibed from his teachers who had made him
put his heart and soul in his profession. As an academic with acumen, he could
teach Botany with style, depth, breadth and conviction. Adopting a 360 0 approach
he could help his students and fellow teachers to muster and master the nuances
of discourse on plant sciences with skill and precision. He evinced prowess in
combining a rare trait of teaching classical subjects with the state of the art
information and work in tandem on modern subjects with resolute clarity.
He easily surpassed most of us and had never failed to surprise
all with his updates and information in both realms, even today. His book on
Transport phenomena in plants t is a slender treatise with packed information.
He never believes in chatter. It is for this he is respected. Much beyond the
portals of Madura College, Prof KR was well received as a celebrated teacher,
examiner, educationist and advisor in colleges and Universities around and
afar.
With the turn of time (in the dawn of this millennium), Prof
KR, who started his education at Sririnagam, studied in Karnataka, served in
Tamil Nadu, could go over to Mumbai for an administrative stint, after being
one of the most impressive Principals of his college. His wit, humor and
amiability fetched him friends always and allover. His presence of mind is
stunning. It is in the period that he was COE in III E amidst his stellar
contribution to work, he had written many interesting articles virtually on all
aspects of life, not necessarily in Botany. His fascicles are from language to
literature, music to entertainment, hobbies to sports, culture to cuisine,
health to science, technology, state and human principles, ethics, etiquette,
nationalism… and what not.
He belongs to such a brand of scholarly teachers, I am afraid
and I believe, a vanishing tribe now. Therefore and this is why, I think, Prof
Raman must write, write for the upcoming generations of students, teachers,
planners and citizens. Waiting for the curtains to rise.
G.C. Abraham, Friend and a Junior Colleague of Professor
Raman
